Ze skromności często mówiłem, że udało mi się ‚sprzedać’ bo miałem szczęście. Kiedyś nawiązałem kontakt z dużym klientem, który akurat trochę wcześniej został oszukany przez swego dotychczasowego dostawcę i akurat przyjechał na odległe targi poszukać nowego i akurat spodobał mu się produkt, który oferowałem.

Brzmi mi jak niesamowity zbieg okoliczności i szczęście, prawda? Tym bardziej, że ten klient później stał się moim największym klientem z ogromną perspektywą rozwoju, a nasz współpraca jest coraz bliższa i układa się coraz lepiej.

Sam jak teraz to piszę, to wątpię w to czy to faktycznie nie był jakiś absurdalny łut szczęścia, ale jednak nie był. Z tym produktem na ten konkretny rynek próbowałem dostać się przez jakieś 2 lata. Próbowałem na najróżniejsze sposoby i ciągle mi się nie udawało. Modyfikowałem ofertę, dzwoniłem do różnych typów klientów, próbowałem innych kanałów i sposobów sprzedaży.
Mogę powiedzieć, że byłem ciągle w gotowości. Gdy klient w końcu się pojawił lub w końcu go znalazłem, to mogłem sfinalizować sprzedaż. Szczęście to by było gdybym nie robił niczego w kierunku znalezienia klienta, a on przyszedł by do mnie, tylko że to nie jest możliwe bo wygrana w totolotka jest niemożliwa.
Swojemu klientowi złożyłem obietnicę. Jeżeli kupisz ode mnie, nie zawiodę Cię. Łatwo o taką deklarację, prawda? Niesamowicie, w szczególności dla I (zapraszam do poczytania o MaxieDISC). To dobra obietnica, ale jest bardzo trudno ją utrzymać i pracowałem ciężko i z dużym zaangażowaniem, żeby ją utrzymać. Pracując nad tym projektem już nie myślałem o szczęściu, ale jakbyś chciał ocenić mnie z boku, to powiedziałbyś „nom, niezły fart, że tak zażarło”.
Na swojej drodze miałem mnóstwo momentów, żeby zrezygnować, nie zrobiłem tego. Nie było ‚szczęśliwego trafu’ w tej historii.

Obrazek na facebooku:
Zaprojektowane przez Freepik